2017, ഏപ്രിൽ 30, ഞായറാഴ്‌ച

എന്റെ പായക്കപ്പൽ..


എന്തിനെന്നില്ലാതെ
കലങ്ങിക്കലഹിച്ച്‌
നനഞ്ഞു കീറിയിരിക്കുമ്പോൾ
കയറിയൊഴുകാനുള്ളതാണീ പായക്കപ്പൽ..
ഈ ഒഴുക്കിൻ കിതപ്പിലലിയുമ്പോൾ
നമ്മൾ തന്നെയാണ് കടൽ.

എല്ലാ പുഴകളും
കടലിന്റെ
ഹൃദയത്തിലേക്കൊഴുകണമെന്നാണ്
ഓരോ മഴയിലും
ആകാശങ്ങൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത്.

കാറ്റ് കൊണ്ടു വരുന്ന
എത്ര കഥകളാണ്
കപ്പൽ ശീലയിൽ തുടിക്കുന്നത്..
പല ദേശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള
ആധികൾ, വേദനകൾ,
എന്റെ നെഞ്ചിൽ, കവിതയിൽ, കടലിൽ
കുടഞ്ഞെറിഞ്ഞു പോകുന്നു
ദേശാടനപ്പറവകൾ.
കരയുടെ വിഷാദങ്ങളെയാകെ
വലയെറിഞ്ഞു കൊണ്ടുവരുന്നുണ്ട്
തിരകൾ..
എല്ലാ മുറിവുകൾക്കും
പിടഞ്ഞു നനഞ്ഞു
ഉപ്പു തേച്ചുണങ്ങാനുള്ള
ഇടമാണിവിടം.
കടലേ,
നിന്നോളം നിഗൂഢമായ
കവിതയേതുണ്ട്!!

നമുക്ക് പൊട്ടിച്ചിതറാനുള്ള
ദിക്കു വരെ,
ചക്രവാളത്തിലേക്കാവിയായ്
പോകും വരെ,
ഈ ഒഴുക്കിൻ കിതപ്പിൽ,
തുടിപ്പിൽ,
അലിഞ്ഞലിഞ്
നമ്മൾ തന്നെയാവുന്നു കടൽ..

മറുനാടൻ മഴ നേരം

മഴ പെയ്യുമ്പോൾ
ഇവിടെ
മണൽനാട്ടിലെ ഈന്തപ്പനകൾ
മുടി നനച്ച് കൈകൾ ചേർത്ത്
മഴ നൂലുകളിലെ 
നനവുന്മാദങ്ങളെ
വേരികളിലെ മധു പാത്രങ്ങളിൽ
സൂക്ഷിച്ചു വെക്കുന്നു.
എന്റെ കൂടിനു ചുറ്റും
ഗൃഹാതുരതയുടെ
ഒരു കാട് പൂക്കുന്നു...
മഴ നനഞ്ഞ
ചെമ്പരത്തിപ്പൂക്കൾ
ജാലകച്ചില്ലിലേക്ക്
കൈ കുടയുന്നു..
എന്നും നനഞ്ഞിരിക്കുന്നൊരു
വിശേഷക്കുട ചൂടി
നാണിയേടത്തി
 അതു വഴി പോകുന്നു.
നനഞ്ഞു പനിച്ചൊരു
ഇലക്ട്രിക് പോസ്റ്റ്‌
വൈദ്യുതിയോട്ടത്തെ
 വഴി തടയുന്നു.
ഇട വഴിയാകെ
പരിഭവക്കാരുടെ
നാട്ടു ബഹളക്കാരുടെ
കൈപ്പിടിയിലാവുന്നു
നാട്ടു മാവിൻ ചോട്ടിലെ
 കുട്ടിക്കുസൃതികൾ
വലയെറിയൽ കാഴ്ചകളിലേക്ക്
ചെളി പാറ്റിയോടി
 മമ്മാലിക്കാക്ക് ജെയ് വിളിക്കുന്നു..
പുര ചോരുന്നവരുടേം
പനി പിടിച്ചവരുടെം
വേവലാതികൾ
പറയാൻ ഉമ്മറത്തിരുന്ന്
നാവ് ചുവപ്പിക്കുന്നു നാണിയേടത്തി.
ഒടുവിൽ
പിരാന്തൻ മഴയെന്ന
പ്രാക്കിൽ മഴ പിണങ്ങിപോകുന്നു..
വേരുകളിലെ
വീഞ്ഞു പാത്രത്തിലെ
ഓരോ തുള്ളിയും ഓരോ
ഈത്തക്കനികളിൽ ചേർത്ത്
ഈന്തപ്പനകൾ വീണ്ടും
പ്രണയം പാടുന്നു..

കടലോളം കനമുള്ള കപ്പലുകൾ..

അത്രമേൽ സങ്കടങ്ങളെ
വഹിച്ചൊഴുകുന്ന കപ്പലുകൾ 
ചിലപ്പോൾ അങ്ങനെയാണ്.
എത്ര നാവികർക്കും കീഴ് പ്പെടാതെ 
ദിക്കുകൾ തെറ്റിച്ചു പോയ്ക്കളയും.

നമ്മളങ്ങനെ
അനേകം കപ്പലുകളായി
ഒഴുകി ഒഴുകി
ചക്രവാളത്തെ ചുംബിച്ച്
തകർന്നു പോകുന്നു
ആർക്കും കണ്ടെടുക്കാനാവാത്ത വിധം
ചിതറിത്തെറിച്ചു പോകുന്നു

ഒന്നുമില്ലായ്മയിൽ,
ശൂന്യതയിൽ
ആരും കാണാത്തൊരെന്റെയും
നിന്റെയും ശേഷിപ്പുകളുണ്ട്‌.

നമ്മളിൽ നിന്നടർന്നു പോയ
നിശ്വാസങ്ങളെ,
കനൽച്ചീളുകളെ
നമ്മളെത്തന്നെയും
പല യാത്രകളിലേക്ക്
പുതിയ പ്രഭാതങ്ങളിൽ 
പുതുക്കിപ്പണിയുന്നു
പല ദേശങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള 
പറവകൾ.

നമ്മളാൽ നനഞ്ഞ
ഭൂമിയുമാകാശവും
നമ്മളായൊഴുകിത്തീർന്നു പോകുന്നു...

പച്ചപ്പിന്റെ ചില്ലകളിലേക്ക്
വേനലിൽ നിന്ന്,
കാട്ടുതീയിൽ നിന്ന്,
പ്രളയ കാലങ്ങളിൽ നിന്ന് 
ചിറകടികൾ...

കടലാഴങ്ങളിലേക്ക്
വീണ്ടും വീണ്ടും
ഫ്രെയിമുകളിൽ ഒതുങ്ങാത്ത,
മനോനില തെറ്റിയതെന്ന്
വിളിക്കപ്പെടാവുന്ന
അപഥസഞ്ചാരികളുടെ 
കപ്പലുകൾ

നീതി തേടി തെരുവിലിഴയുന്ന
അമ്മ മനസ്സുകളെ
പേറുന്ന  കടലോളം
കനമുള്ള കപ്പലുകൾ..
അങ്ങനെ പല കപ്പലുകൾ..
              *****
#### ജിഷമാരും സൗമ്യമാരും നിർഭയമാരുമെല്ലാം വിട്ടേച്ചു പോകുന്ന സങ്കടങ്ങൾക്ക് കൂട്ടിരിക്കുന്നവർക്ക് ... അമ്മമാർക്ക് ##

അകവും പുറവും..


വേരുകൾ
മണ്ണിനടിയിൽ
എങ്ങോട്ട് പോയാലും
ഏത് ദിശയിലേക്ക് വളർന്നാലും
ഏതുറവയിൽ പോയി 
ജലമൂറ്റിയാലും
നമുക്ക് പരിഭവമില്ല...
വേരുകളാരോടും
പരിഭവം പറയാറില്ല..
വേരുകളെക്കുറിച്ചാര്
പരിഭവിച്ചാലുമില്ലെങ്കിലും
അപഥ സഞ്ചാരമെന്നോ
സൂഫീ സഞ്ചാരമെന്നോ
പറയാവുന്ന വിധം
അതങ്ങനെ
നിഗൂഢ യാത്രകളിലാവും
യൗഗികമായ മൺവഴികളിൽ
പടരുകയാവും....
ചില്ലകളെ കുറിച്ച്,
ഇലകളെ കുറിച്ച്
നമുക്കെന്തോരം ആശങ്കളാണ്.
അയൽ വീട്ടിലേക്ക് വളരുന്നത്
അയൽ മരത്തെ തൊടുന്നത്,
ഉമ്മറ മുറ്റത്തേക്ക്
ഇല പൊഴിക്കുന്നത്
പുരപ്പുറത്തേക്ക് ചായുന്നത്
അങ്ങനെ അങ്ങനെ ...
പൂക്കളെ കുറിച്ചും കായ്കളെ കുറിച്ചും
അങ്ങനെ പലതുണ്ട്
പ്രതീക്ഷകൾ, പരിഭവങ്ങൾ..
അപ്പോഴും,
വേരുകൾ പുറം മോടികൾക്കപ്പുറത്തെ
ആത്മീയതയെ പുൽകുകയാവും
നിയോഗങ്ങളിലേക്ക്
വളരുകയാവും...

പവിയേട്ടൻ

എത്ര മുറിപ്പെട്ടായിരുന്നാലും,
ഈയൊറ്റവരിത്തൂക്കുപാലത്തിൽ 
നിന്നടർന്ന് പറക്കാൻ
ഒരാകാശം വിളിക്കുമ്പോഴും
ജീവിതമേ ഒരു ഒരു ചുംബനം കൂടിത്തരൂ
എന്നു നീ കുതറിയിരിക്കാം.
അല്ലെങ്കിലും
പ്രിയപ്പെട്ടതൊക്കെയും
കനപ്പെട്ട് കനപ്പെട്ട് വന്നൊരു
തലച്ചുമടായി മാറുന്ന നേരങ്ങളിൽ
ഒറ്റ ശരീരം മാത്രമാവും ലോകം.
 കണ്ണിനും കിനാവിനുമെല്ലാം
ഒറ്റ വഴിക്കാഴ്ചകളാവും
ലിപികളില്ലാത്ത,
നിശ്വാസങ്ങളുടെ ഭാഷയിൽ
എഴുതപ്പെടുന്ന കവിതകളിലേക്ക്
മരണത്തിന്റെ കടലാഴങ്ങളിലിരുന്ന്
നീയിപ്പോഴും
വരികൾ ചേർത്ത്
തിരയടിക്കുന്നു
ജീവിതം ചിലപ്പോൾ
അങ്ങനെയാണ്
ഒരൊറ്റവരിത്തൂക്കുപാലത്തിൽ
ഒറ്റക്കെന്ന പോലെ...
ഞാനും നീയും അവനുമവളുമപ്പോൾ
പല ഭൂഖണ്ഡങ്ങളിലെ പല കരകളിലിരുന്ന്
പല ഭാവങ്ങളുടെ
പല കാഴ്ചകളുടെ
പല താളുകൾ മറിക്കുകയാവും.
എത്ര മഴ കൊണ്ടും കഴുകിക്കളയാനാവാത്ത
ആത്മ സംഘർഷത്തിന്റെ താളുകൾ.
ഉന്മാദത്തിന്റെ,
ഉല്ലാസത്തിന്റെ താളുകൾ.
യൗഗിക ശാന്തതയുടെ താളുകൾ
ഉത്തരങ്ങളും ചോദ്യങ്ങളും
 കലഹിക്കുന്ന താളുകൾ,
പ്രണയത്തിന്റെ,
വിഷാദത്തിന്റെ, അങ്ങനെ പല താളുകൾ.
.
ഹൃദയം ചുമന്നു നടന്നു നടന്ന്
നെഞ്ചുടഞ്ഞ നേരങ്ങളിൽ
ഉന്മാദ കാലങ്ങൾക്കപ്പുറത്തെ
ശാന്തതയെ നീ വായിച്ചിരിക്കും...
ഒരു മാലാഖച്ചിറകിന്റെ
തണലിനെ കിനാക്കണ്ടിരിക്കാം
നക്ഷത്ത്രങ്ങളിലേക്ക് ചിറകടിച്ചിരിക്കാം
.
ഞാനീ കരയിലിരുന്നിപ്പോഴും
താളുകൾ മറിക്കുന്നു..
ചക്രവാളത്തിൽ നീ ചൂട്ടു കത്തിച്ചു
പോകുന്നൊരിട വഴിയും തെരുവും കാണുന്നു
***********
പവിയേട്ടൻ - കഠിനാദ്ധ്വാനിയും നിഷ്കളങ്കനുമായിരുന്ന അയൽവാസി. അത്രയും ഉള്ളു തകർന്നു പോയത് കൊണ്ടാവാം, അങ്ങനെയൊരു നേരത്ത് സ്വയം തീ കൊളുത്തിത്തീർന്നത്. രണ്ടു വർഷത്തിനടുത്തായിക്കാണും...

നിഴൽ സ്പന്ദനങ്ങൾ


ആഘോഷാരവങ്ങളുടെ ട്രാക്കിലൂടെ
നീ പാഞ്ഞു പോകുമ്പോൾ
കാത്തിരിപ്പിന്റെ പ്ലാറ്റ്ഫോമിൽ 
ഞാൻ വീണ്ടും തനിച്ചാവുകയാണ്.
തീവണ്ടി
നൈമിഷികതകൾ നിറച്ച ജീവിതത്തെ
വഹിച്ചു പായുമ്പോൾ
മണ്ണിലലിഞ്ഞു പോയവരുടെ
ഹൃദയങ്ങളോട് ചേർന്ന് കിടന്നിപ്പോഴും
മൗനിയായി സ്പന്ദിക്കുന്നു പാളങ്ങൾ.
തീവണ്ടിയലർച്ചയും
ബഹളക്കാഴ്ചകളുമില്ലാത്ത രാത്രികളിൽ
എവിടെയും അടയാളപ്പെടാതെ പോയവരുടെ
എത്ര നെടുവീർപ്പുകളെയാണ്
അനന്തതയിലേക്ക് ചൂണ്ടുന്ന പാളങ്ങൾ
നെഞ്ചിലൊതുക്കുന്നത്!
രണ്ടു മഹാ മൗനങ്ങൾക്കിടയിലെ
വെറും കൂകലും കുറുകലുമായി
അടർന്ന് അമർന്നു പോയവരുടെ
വിയർപ്പിൻ ഭൂപടങ്ങളിൽ
ഏതിരുളിലും ഉറങ്ങാതിരുന്ന്
വീർപ്പുമുട്ടുകയാണ് പാളങ്ങൾ.
പറഞ്ഞു തീരാത്ത കഥകളവസാനിപ്പിച്ച്
പാളങ്ങളുടെ മടിയിൽ
തല ചായ്ച്ചുറങ്ങിപ്പോയവർ
ചങ്കിലെ ചോര കൊണ്ടെഴുതി വെച്ച
കവിതകളിലേക്കാണ് ആഘോഷങ്ങളുടെ
വിസർജ്യം വീഴുന്നത്.
അല്ലെങ്കിലും,
വേരുകൾക്കിടയിൽ ബന്ധിതനാകുന്ന
നോക്കുകുത്തിയുടെ നിസ്സഹായ രോഷങ്ങൾ
അസ്വസ്ഥതയുടെ ആകാശങ്ങളിലേക്ക്
ആവിയായ്പ്പോവുകയല്ലാതെ
ഒരു ഭാഷയിലേക്കും പിറക്കുന്നില്ലല്ലോ...
കനത്തു കനത്തു പെയ്യുന്ന,
ആത്മാക്കളുടെ ധ്വനി നിലക്കാത്ത സംഗീതത്തിൽ
നേർത്ത് നേർത്ത് ചില
മിടിപ്പുകൾ മാത്രമാവുകയാണ് ഞാൻ.
.
കാഴ്ച്ചകൾക്കപ്പുറത്ത് ആഴങ്ങളിലുണ്ട്
ചോര വറ്റിയ ഉടലുകളിലെ
തീ നിറച്ച കൈ ഞരമ്പുകൾ...
നീല വാനിലേക്ക് നക്ഷത്രങ്ങളായ്
ഉയർന്നു പോയ കണ്ണുകൾ ...
കവർച്ചക്കാരില്ലാത്ത തെരുവുകൾ, കാടുകൾ,
പറന്നു തളരാത്ത ചിറകുകൾ…
.
വീണ്ടുമൊരു തീവണ്ടിക്കൂകലിൽ
പ്ലാറ്റ്ഫോമും പാളങ്ങളും
ഉന്മാദിയാകും വരെ
ഞാനും
ഒരു യോഗീ സന്നിധിയിലെന്ന പോലെ
ശൂന്യതയെ വായിക്കുന്നു..
ഒന്നു ചെവിയോർത്താൽ കേൾക്കാം
എത്ര ചക്രങ്ങൾ കയറിയിറങ്ങിയാലും
പരിഭവിക്കാത്ത പാളങ്ങളുടെ
അടക്കിപ്പിടിച്ച കിതപ്പുകൾ.

തിമിരക്കാഴ്ചകള്‍ക്കപ്പുറത്തേക്ക് ...


സുഖദമല്ലാത്ത ചോദ്യങ്ങളെറിഞ്ഞപ്പോഴാണ്
നീയുമെന്നെ നിഷേധിയെന്നു വിളിച്ചത്.
അതു തന്നെയാണ് എന്നെ തളക്കാന്‍ (നിന്നെയും )
പുതിയ കാലം മെനഞ്ഞ വാക്കും തന്ത്രവും.
പുറം പകിട്ടാര്‍ന്ന
തിമിരക്കാഴ്ചകള്‍ക്ക് പെരുമ്പറ കൊട്ടുമ്പോള്‍
നാമറിയാതെ പോവുന്നുണ്ട്...
തേങ്ങി തേങ്ങി വറ്റിപ്പോയ പുഴവഴികളിൽ
ഉറവയെടുക്കുന്ന മുറിഞ്ഞുടഞ്ഞ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ,
ഉന്മത്തമായ കുളമ്പടികളില്‍ ഞെരിഞ്ഞമരുന്ന
കാലൊച്ചകള്‍;
ആദിയില്‍ നീ തല ചായ്ച്ചുറങ്ങിയ,
ഭൂപടങ്ങളില്‍ ഇല്ലാത്ത കൂരക്കു തീവെച്ചവര്‍
നിലവിളികളെ തെരുവിലാക്കി
വികസന'ത്തെ കാട് കേറ്റുന്നത്‌;
അപ്പോഴും
കാരാറുകളുടെ പങ്കു പറ്റാന്‍
അധികാരം ഉറക്കമില്ലാതലയുന്നത്‌;
കുലങ്ങളിൽ, കോലങ്ങളി‍ൽ, വേഷങ്ങളിലാരോ
കുതന്ത്രങ്ങളെ വെച്ചു കെട്ടുന്നത്;
പെരുവഴിയില്‍ രണശൌര്യം തീര്‍ത്ത
ചോരക്കറകളില്‍ ഇപ്പോഴും മിടിക്കുന്നൊരു
ഹൃദയ ശേഷിപ്പുണ്ടെന്നത്...
കഴുകപ്പറവകള്‍ക്കിടമില്ലാത്ത നേരിന്റെ പ്രഭാതം വരെ
അലോസരങ്ങളില്ലാത്ത കവിതകളില്‍ നമുക്ക്
നമ്മെ വായിക്കാനാവില്ലെന്നതും.

വായ്ത്താരികള്‍ക്കിടമില്ലാത്ത
പേയുല്സവങ്ങളിലേക്കൊരുറാന്തല്‍...
കാട്ടു നീതിക്കാരുടെ ഓഹരി കാത്ത്
ഉമ്മറത്തിരുന്നു മരവിക്കുന്നവരിലേക്ക്
ഒരു കൂകി വിളിയെങ്കിലും;
മുറിവിന്‍ മുഖങ്ങളില്‍ കുന്തിരിക്കം കത്തിച്ച്,
ഇരുളിലേക്ക്, നിയോഗങ്ങളിലേക്ക്
ചങ്ങലകള്‍ തകര്‍ത്തിറങ്ങിപ്പോയവർക്കായി
ഇന്നിന്‍റെ പൊരുള്‍ തേടിയൊരു
തെരുവ് പാടുന്നുണ്ട്...
ഉത്തരങ്ങളും ചോദ്യങ്ങളും കലഹിക്കുന്ന
ബോധി മരച്ചോട്ടില്‍ നിന്നിനിയും
ജ്ഞാനികളും പോരാളികളുമുണര്‍ന്നു വരും.
അധിനിവേശക്കാരുടെ
കാല്‍പ്പാടുകള്‍ കണ്ട് ക്ഷോഭിക്കുന്ന തിരകളിലൂടെ,
പടപ്പാട്ടുകളുറങ്ങുന്ന കടലാഴങ്ങളിലൂടെ
തിമിരക്കാഴ്ചകള്‍ക്കപ്പുറത്തേക്ക് തുഴഞ്ഞു വേണം
പച്ചത്തുരുത്തുകളെ വീണ്ടെടുക്കാന്‍...

നീ കാണും കിനാവിന്റെ 
ചിറകില്‍ തൂവലില്‍
എന്റെയും ചോര ചാലിച്ച്
നീ നിന്‍റെ ഭൂപടം വരച്ചു തുടങ്ങുക; എന്‍റെയും.